ADHD

اختلال ADHD چیست؟

کارشناسان سلامت می گویند که اختلال پیش فعالی کمبود توجه (ADHD) یکی از اختلالات رفتاری معمولی است که در طول دوران کودکی شروع میشود. با این حال، این اختلال تنها کودکان را تحت تاثیر قرار نمی دهد بلکه تمام افراد در همه ی سنین از این اختلال رنج می برند. روانپزشک ها می گویند که ADHD یک اختلال رشدی عصبی رفتاری می باشد. ما در این مقاله  دلایل به وجود آمدن ADHD و علائم معمولی که اغلب همراه با این اختلال شناخته شده اند را به شما معرفی کرده و همچنین در مورد درمان های در دسترس آن بحث خواهیم کرد.

ADD یا ADHD چیست؟

افراد مبتلا به ADHD توانایی تمرکز بر روی یک موضوع بدون آنکه حواسشان پرت شود را ندارند. این افراد در مقایسه با افرادی که فاقد چنین اختلالی هستند دارای مشکلات بزرگتری در کنترل آنچه که انجام می دهند و یا آنچه که به زبان می آوردند دارند همچنین نمی توانند فعالیت های بدنی خود را مناسب با یک موقعیت خاص کنترل کنند. به عبارتی دیگر افراد مبتلا اغلب اوقات بدون فکر عمل کرده و بیشتر از سایرین بی توجه و بی قرار هستند. متخصصان مراقبت های بهداشتی ممکن است برای توصیف کودک یا حتی یک فرد مسن که دچار پیش فعالی و یا مشکل در تمرکز کردن می باشند از عبارات زیر استفاده کنند :

  • اختلال کمبود توجه (ADD)
  • اختلال پیش فعالی کمبود توجه (ADHD)
  • اختلال پیش فعالی
  • پیش فعالی

در آمریکای شمالی اغلب از اصطلاح ADD و یا ADHD استفاده می کنند همچنین در انگلستان اگرچه اصطلاح اختلال پیش فعالی، لفظ قانونی آن است اما آنها نیز در بسیاری از موارد از عبارت ADD و ADHD استفاده می کنند. اختلال پیش فعالی کمبود توجه کاملا متفاوت و جدا از هیجانات و رفتار های ناهنجار و مفرط دوران کودکی می باشد؛ به طوری که بسیاری از کودکان مخصوصا در سنین بسیار کم بدون آنکه به ADHD مبتلا باشند، بی توجه و بی قرار می باشند.

پژوهشگران گروه اختلالت رفتاری کنسرسیوم ژنتیک روانپزشکی بر این باورند که اختلال ADHD، اسکیزوفرنی، افسردگی، اختلال دو قطبی و اختلالات طیف اوتیسمی تغییراتی ژنتیکی ارثی مشابه ای را به اشتراک می گذارند.

آمار ADHD

طبق مدارک موجود در انجمن روانپزشکی آمریکا (APA)، تقریبا ۵% از کودکان آمریکایی به اختلال ADHD مبتلا هستند. هرچند با توجه به مطالعات و نظرسنجی های انجام شده، آمریکا در صد بیشتری را در بر میگیرد. در این نظرسنجی ها از والدین سوال شده است که آیا از متخصصین مراقبت های بهداشتی گزارشی مبتنی بر اینکه کسی در خانواده آنها به ADHD  مبتلا شده است یا نه دریافت کرده اند؟ با توجه به نتایج نظرسنجی ها مراکز کنترل و پیشگیری بیماری ها (CDC) برآورد کرده اند که تقریبا ۶.۴ میلیون کودک (۱۱%) در سنین ۴ تا ۱۷ سال در آمریکا به ADHD مبتلا می باشند(از سال۲۰۱۱). نکته قابل توجه ناشی از نتایج نظرسنجی این است که پسران (۱۳.۲%) بیشتر از دختران (۵.۶%) در معرض ابتلا به این اختلال قرار دارند.

سه نوع  از اختلال ADHD

با توجه به گفته های CDC، سه نوع از ADHD وجود دارد که هر کدام با توجه به نوع علائمی که در فرد ظهور می کنند تعریف می شوند.

نوع غالب بی توجهی

فرد مبتلا در می یابد که سازماندهی کردن و به پایان رسیدن کارها برایش سخت است همچنین توجه به جزیئات و دنبال کردن دستوالعمل ها و گفت و گو برایش دشوار می باشد.

نوع غالب پیش فعالی تکانشی

این افراد نمی توانند یکجا آرام بگیرند، مدام بی قرار اند و بسیار صحبت می کنند. یک کودک کوچکتر مبتلا ممکن است دائما در حال بالا پایین پریدن، دویدن و بالا رفتن از چیزی باشند. آنها بی قرار اند و بدون فکر عمل می کنند؛ قطع صحبت دیگران، چنگ زدن به وسایل و قاپیدن و در مواقع نامناسب و بی جا صحبت می کنند. برای این افراد گوش کردن به راهنمایی ها و منتظر نوبت ماندن بسیار سخت است. افراد مبتلا به این نوع ADHD بیشترین آسیب را نسبت به سایرین خواهند دید.

نوع ترکیبی

این اشخاص همه ی علائم موجود در نوع ۱و۲ را دارا هستند به عبارت دیگر این علائم به طور مساوی در آنها وجود دارد.

علائم رایج اختلالADHD در کودکان

  • بی قرار، بیش از حد فعال، نا آرام
  • دائما تند تند حرف زدن
  • دائما صحبت دیگران را قطع کردن
  • عدم تمرکز طولانی بر روی یک موضوع خاص
  • بی توجه
  • عدم انتظار برای رسیدن نوبت آنها در بازی، مکالمه و و ایستادن در صف

نکته قابل توجه این است که این علائم در بسیاری از کودکان ممکن است بارها  مشاهده شود بدون آنکه به ADHD مبتلا باشند. زمانی که این علائم در یک کودک در مقایسه با هم سن هایش بیشتر مشهود باشد و رفتارهای وی به مدرسه و زندگی اجتماعی او لطمه وارد کند، آن گاه می توان گفت که این کودک ممکن است به ADHD مبتلا باشد.

نمره شما به این پست