shame-guilty

رازهای شرم آور بیشتر از رازهای گناه آلود ما را آزار می‌دهند

همه رازهایی دارند، اما چه چیزی باعث می‌شود که کسی بارها و بارها به آنها فکر کند؟ طبق تحقیقات منتشر شده توسط انجمن روانشناسی آمریکا، افرادی که در مورد رازی احساس شرمندگی می کنند، برخلاف افراد گناهکار، به احتمال بیشتری توسط افکار خود درباره ی آنچه پنهان کرده اند، تحلیل می‌روند.

دکتر Michael L. Slepian می‌گوید:

 

تقریبا همه رازهایی را نگه می‌دارند‌، و ممکن است برای رفاه، روابط و سلامتی ما مضر باشند. با این حال، این که رازداری چگونه این آسیب را به ارمغان می‌آورد، مورد مطالعه قرار نگرفته است.

این پژوهش در مجله ی Emotion منتشر شده است.


بیشتر بخوانید:چگونه خاطرات دردناك خود را فراموش كنيم؟!


slepian و همکارانش ۱۰۰۰ نفر از شرکت کنندگان را توسط یک سری سوالات در مورد اسراری که آن ها داشتند و چه میزان شرمندگی و احساس گناه مرتبط با این اسرار بودند، مورد بررسی قرار دادند.از شرکت کنندگان سوالاتی پرسیده شد که برای اندازه گیری شرمندگی طراحی شده بود (به عنوان مثال، “من بی ارزش و کوچک هستم”) و برای احساس گناه (به عنوان مثال، “من احساس پریشانی می‌کنم و از کاری که کرده ام پشیمانم”). شرکت کنندگان همچنین تعداد دفعاتی که آن ها در مورد راز خود فکر می کردند و هر روز در طول ماه گذشته آن را مخفی کرده اند را گزارش دادند.

slepian گفت:
ما دو احساس خودآگاه به شدت مورد مطالعه قرار گرفته یعنی شرم و گناه را مورد بررسی قرار دادیم. برخلاف احساسات اصلی، مانند عصبانیت و ترس که ناشی از چیزی خارج از خود است، شرم و احساس گناه بر خود شخص متمرکز می‌شوند.
افرادی که احساس پشیمانی را گزارش کرده بودند به طور قابل توجهی بیشتر از افرادی که احساس گناه یا نه احساس گناه و نه شرم را درباره ی رازشان گزارش کرده بودند، به رازهایشان فکر می‌کردند. نویسندگان همچنین دریافتند که نه احساس گناه و نه شرم، پنهان کردن اسرار را پیش بینی نمی کنند.
slepian گفت:
” پنهان کردن یک راز تا حد زیادی به این دلیل است که فرد اغلب مکالمه مربوط به راز را با کسی دارد که از او آن را پنهان می کند، نه اینکه او چه احساسی نسبت به این راز دارد.”
هنگامی که یک فرد در مورد راز احساس پشیمانی می‌کرد، احساس می‌کرد که کوچک، بی ارزش و بی قدرت است، در حالی که احساس گناه باعث پریشانی، تنش و پشیمانی می شد. به گفته slepian، در مورد سلامت روانی فرد، یک تجربه قبلی و یا نارضایتی با ظاهر فیزیکی یک شخص باعث شرمساری بیشتر می شود، در حالی که آسیب زدن به فرد دیگر، دروغ گفتن به کسی یا نقض اعتماد فردی دیگر باعث احساس گناه بیشتری می شود.
slepian به این نتیجه رسید که احساس پشیمانی باعث نمی شود که کسی به طور مکرر درباره یک راز به همان شکلی که احساس ناتوانی می کرد، فکر کند.
به گفته پژوهشگران، مردم نباید زمانی که به اسرارشان فکر می‌کنند به خود فشار بیاورند.
slepian گفت:
” اگر  راز احساس سنگینی کرد، سعی کنید شخصا آن را قبول نکنید اما به جای آن تشخیص دهید که آن منعکس کننده رفتار شما است و شما می توانید آن را تغییر دهید. گناه مردم را بر روی کاری که بعد از آن باید انجام دهند متمرکز می کند و بنابراین تغییر جهت از شرمندگی به سمت احساس گناه باید به مردم کمک کند تا با رازهای خود کنار بیایند و به جلو حرکت کنند.

 

رازهای شرم آور بیشتر از رازهای گناه آلود ما را آزار می‌دهند
۵ (۱۰۰%) ۱ vote