Brain

آیا افزایش هیستامین حافظه بلند مدت را تقویت می‌کند؟

هیستامین نقش های گوناگونی در بدن ایفا میکند.
شناخته شده ترین نقش هیستامین، نقش آن در سیستم ایمنی است. علاوه بر این، هیستامین به تنظیم عملکرد سیستم گوارشی کمک می‌کند و نقش انتقال دهنده‌ی عصبی را دارد.
داروهایی که مقدار هیستامین را کاهش می‌دهند -آنتی هیستامین ها- دارو های رایجی هستند.
دارو های افزایش دهنده‌ی مقدار هیستامین، رواج کمتری دارند، اما پزشکان گاهی اوقات آن ها را برای درمان سرگیجه تجویز می‌کنند. پژوهشی جدید نشان می‌دهد که ممکن است دارو های افزایش دهنده‌ی هیستامین در آینده رایج تر شوند.

هیستامین و حافظه

پژوهشگران ارتباط جالبی میان افزایش هیستامین و ارتقاع حافظه را طی دهه های اخیر اثبات کرده اند. هرچند هنوز ارتباط آن ها را به طور کامل نمی‌شناسند.
آن ها امیدوارند که با مطالعه‌ی ارتباط بین این دو، راه های خلاقانه‌ای برای درمان افرادی که حافظه ضعیف دارند، مانند بیماران زوال عقل پیدا کنند.
یک پژوهش جدید با هدف پرده برداری از جنبه‌ی دیگری از این پدیده شروع به کار کرده، پژوهشگران قصد دارند بدانند که هیستامین چگونه بر حافظه بلند مدت اثر میگذارد.
این گروه توسط Yuji Ikegaya و Hiroshi Nomura از دانشگاه توکیو در ژاپن رهبری می‌شد. مجله Biological Psychiatry یافته های این پژوهش را این هفته منتشر کرد.


بیشتر بخوانید:واکسن آلزایمر به واقعیت نزدیک می شود!


حافظه برخی از شرکت کننده ها تقویت شد

همانطور که انتظار می رفت، هیستامین اثر مثبتی در آزمایش حافظه برخی از شرکت کننده ها داشت.
افزایش هیستامین به افرادی که حافظه ضعیف تری داشتند کمک کرد تا تصاویر بیشتری نسبت به آزمایش اول تشخیص دهند.

این هیچ ارزشی ندارد که هیستامین فقط حافظه بلند مدت را تقویت کرده -هیچ توانایی شناختی را بهبود نبخشیده.
یکی از یافته های این پژوهش بسیار جالب است. پژوهشگران به شرکت کنندگان یک تصویر خاص را نشان دادند، چند روز بعد آنها نتوانستند به یاد آوردند که تصویر را دیده‌اند. در حدود یک هفته بعد، پس از درمان به وسیله هیستامین، آنها توانستند به‌خاطر آورند که آن تصویر را دیده اند.

نویسنده مقاله، پروفسور Yuji Ikegaya میگوید:

باید به همه دانشجویانی که به فکر استفاده از این دارو برای بهتر کردن عملکرد خود در مطالعه هستند اخطار دهم که؛ اول از همه، همیشه از سلامتی خود مراقبت کنند و دوم اینکه بدانند ما هنوز اثر این دارو بر کمک به یادگیری یا به خاطر سپردن چیز های جدید را مورد آزمایش قرار نداده‌ایم.

همه شرکت کننده ها پیشرفت نکردند. آن شرکت کننده هایی که بهترین عملکرد را در آزمایش‌های پیش از استفاده از دارو از خود نشان دادند در آزمایش‌های پس از استفاده از دارو دچار افت شدند.
تصاویری که یاد آوری آن ها در آزمایش پیش از استفاده دارو برای شرکت کننده ها آسان بود، پس از استفاده دارو، برای همه شرکت کننده ها فارغ از اینکه نمره پایین یا نمره بالا در آزمایش کسب کرده بودند، سخت تر یادآوری شدند.
پژوهشگران معتقدند که این تناقض شگفت انگیز ممکن است نتیجه‌ی چیزی به نام رزونانس تصادفی باشد.


بیشتر بخوانید:بهبود حافظه در خواب


رزونانس تصادفی

اگر یک سیگنال برای یک سنسور بیش از حد ضعیف باشد و سنسور نتواند آن را تشخيص دهد، رزونانس تصادفی می‌تواند به تقویت آن کمک کند. این کار به وسیله اضافه کردن نویز سفید به سیگنال امکان پذیر است. فرکانس اصلی سیگنال، با نویز سفید تشدید می‌شود، برداشتن سیگنال از بقیه نویز سفید، تشخیص آن را راحت تر می‌کند.

پروفسور Ikegaya و همکارانش معتقدند که حافظه به دو روش کار می‌کند؛ در ابتدا، یک سیستم دیجیتالی است. یا می‌توان خاطره را به یاد آورد یا نمی‌توان.
هم زمان مغز می‌تواند اطلاعات را مانند یک شیب ذخیره کند. اعصاب تا زمانی که میزان فعالیت به یک آستانه‌ی مشخص نرسد شروع به کار نمی‌کنند. قبل از رسیدن به این آستانه، ما نمی‌توانیم به یاد آوریم ولی به محض اینکه میزان فعالیت از این آستانه تجاوز کرد، می توانیم به یاد می‌آوریم.

دانشمندان فکر می‌کنند که احتمالا هیستامین باعث می‌شود که به آن آستانه برسیم و نورون ها شروع به فعالیت کنند. در این صورت یک خاطره نهفته -خاطره‌ای که در مغز ما ذخیره شده اما به آن دسترسی نداریم- قابل دسترس می‌شود.
از جهت دیگر، اگر یک خاطره در حال حاظر در بالای شیب قرار داشته باشد، افزایش هیستامین نویز بیش از اندازه تولید می‌کند و فعالیت اضافی عصب مانع یاد آوری خاطره می‌شود.

 


بیشتر بخوانید:چرا خواب های خود را فراموش می کنیم؟


افزایش حافظه در موش ها

در بخش دیگری از این آزمایش، پژوهشگران موش ها را مورد مطالعه قرار دادند. اگر یک موش دو اسباب بازی که یکی از آن ها را از قبل می شناسد و دیگری جدید است، داشته باشد، ترجیح می‌دهد که با اسباب بازی جدید بازی کند، هرچند بعد از سه روز فراموش می کند که کدام یک جدیدتر است و به هر دو اسباب بازی به یک میزان توجه می کند.
با دانستن این موضوع پژوهشگران موش ها را با یکی از دو داروی تیوپراماید و بتاهیستامین که افزایش دهنده هیستامین هستند، مورد آزمایش قرار دادند.
پس از مصرف دارو، موش ها به جای فراموش کردن اسباب بازی جدید بعد از سه روز، اسباب بازی جدید را برای ۲۸ روز به یاد می آورد. اثر دارو بر حافظه به صورت نامحدود باقی نماند و در روز بیست و نهم، آنها به همه اسباب بازی ها به یک میزان توجه می کردند.
پس از بررسی مغز موش ها، پژوهشگران متوجه شدند که میزان هیستامین در بخشی از مغز که قشر پری راینال نامیده می شود به میزان به خصوصی بالا است این بخش مغز اطلاعات احساسی را پردازش میکند، در ادراک نقش دارد و برای حافظه ضروری است.
اگرچه این راه تحقیق، نسبتا جدید است، دانشمندان امیدوارند که پیامد های وسیع تری داشته باشد. درک چگونگی تاثیر هیستامین بر یادآوری، ممکن است به طراحی درمان هایی برای آلزایمر و دیگر انواع زوال عقل کمک کند.

آیا افزایش هیستامین حافظه بلند مدت را تقویت می‌کند؟
۴٫۹ (۹۷٫۷۸%) ۹ vote[s]