Light

استفاده از نور برای کنترل مثانه بیش فعال!

یک درون کاشت(ایمپلنت) نیم بند و بی سیم می تواند روزی به افرادی که از بیش فعالی مثانه رنج می برند، کمک کند تا روزی با مراجعه کمتر به دستشویی از این وضعیت رهایی یابند. این درن کشت روشی را برای کنترل سلول ها با نور(optogenetics) ایجاد می کند تا سلول های عصبی موجود در مثانه رو تنظیم کند. پژوهشگران در مجله Nature گزارش دادند که در این آزمایش موش های صحرایی با بیش فعالی مثانه های القا شده با دارو، این دستگاه نیاز مکرر این جانوران را به ادرار کردن را کم کرد.

اگر چه در گذشته ازoptogenetics برای دستکاری سلول های مغزی مورد استفاده قرار گرفته است تا بفهمند که مغز چگونه کار می کند، درون کشت جدید بخشی از فشار اخیر برای استفاده از تکنیک برای تحریک سلول های عصبی در سراسر بدن می باشد. درون کشت های optogenetic مشابه همچنین می توانند به درمان بیماری و اختلال عملکرد در سایر اعضای بدن نیز کمک کنند.

Bozhi Tian، دانشمندی در حوزه مواد دانشگاه شیکاگو، می گوید:

وقتی این موضوع را دیدم خیلی خوشحال شدم. حدود ۳۳ میلیون نفر در ایالات متحده از بیش فعالی مثانه رنج می برند. یک درمان در دسترس یک درون کشت است که از جریان های الکتریکی برای تنظیم سلول های عصبی مثانه استفاده می کند. این کشت نه تنها اعصاب تحت کنترل مثانه تحریک می کند بلکه اعصاب زیادی را نیز تحریک می کند. که می تواند در عملکرد اعضای همسایه مداخله کند و این تحریک الکتریکی پیوسته می تواند ناراحت کننده باشد.

با این وجود رویکرد جدید optogenetic، اعصاب خاصی را در تنها یک عضو و تنها در صورت لزوم هدف قرار می دهد. پژوهشگران برای کنترل سلول های عصبی با نور، یک ویروس بی ضرر با دستورالعمل ژنتیکی سلول های عصبی مثانه را برای تولید پروتئین فعال نوری به نام archaerhodopsin 3.0 یا کمان(Arch) تزریق کردند. یک سنسور چسبناک اطراف مجرای مثانه می پیچد و عادت های ادراری فرد را ذخیره می کند و این درون کشت بی سیم اطلاعاتی را به برنامه کامپیوتر ارسال می کند.

اگر برنامه تشخیص بدهد که کاربر به طبیعت و محیط سلول حداقل سه بار در ساعت توجه می کند، این موضوع نشان می دهد که این درون کشت با یک جفت چراغ LED روشن می شود. چراغ سبز این دیودهای میکرو نور باعث فعال شدن پروتئین های Arch حساس نور در سلول های عصبی مثانه می شود و از ارسال هشدارهای کامل مثانه سلول ها به مغز جلوگیری می کند.

John Rogers، دانشمند مواد و مهندسی زیستی دانشگاه Northwestern ایوانستون Ill، و همکارانش درون کشت خود را به وسیله دارو سیکلوفسفامیدی (که باعث ایجاد مثانه می شود) که به موش های صحرایی تزریق شد، آزمایش کردند. طی چند ساعت آینده درون کشت ها با موفقیت تشخیص دادند هنگامی که موش ها آب فراوانی را عبور می دادند، این دیود سبز رنگ شد تا مدل های ادرار کردن حیوانات را به حالت عادی بازگردانند.

اثربخشی کوتاه مدت این درون کشت Shriya Srinivasan، یک مهندس پزشکی دانشگاه MIT، را متحیر کرد. اما، او می گوید: 《مطالعات طولانی مدت ممکن است عوارض را با درمان نشان دهند.》

به عنوان مثال، بیمار ممکن است واکنش ایمنی به پروتئین Arch خارجی ایجاد کند، که توانایی پروتئین را برای جلوگیری از سیگنال های اعصاب مثانه به مغز مختل کند. اما اگر ثابت شود که این ایمپلنت یا درون کشت در دراز مدت ایمن و موثر است، درون کشت های مشابه Optogenetic که به حرکت اندام حساس و واکنش نشان می دهند همچنین ممکن است به درمان مشکلات بافت قلب، ریه و عضله کمک کنند.

Robert Gereau، عصب شناس دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس، می گوید:

ایمپلنت های optogenetic همچنین می توانند سایر موارد جسمی را کنترل کنند. برای مثال سطوح هورمون و اکسیژناسیون یا هیدراتاسیون بافت را می توان ردیابی و برای تغییر مدل های عصبی LED ها در درمان پزشکی استفاده کرد.

 

استفاده از نور برای کنترل مثانه بیش فعال!
۵ (۱۰۰%) ۱ vote[s]