DNA

آیا هوش زیاد، ارثی است!؟

بیش از یک قرن است که دانشمندان به دنبال اطلاعاتی برای پاسخ به این سوال هستند، جواب واضح است: “تفاوت سطح هوش افراد در تست های هوش انجام شده در واقع نتیجه ی تفاوت های ژنتیکی در بین آنهاست.”

البته باید در نظر داشته باشیم که تست های هوش انجام شده شامل آزمون های توانایی های شناختی و مهارت های یادگیری، متمایز از آزمون های انجام شده در مدارس می باشد. بگذارید این موضوع را برای شما روشن تر و واضح تر بیان کنیم، ما در مورد میانگینی از تفاوت ها در میان افراد صحبت می‌کنیم نه صرفاً تفاوت های بین هر فرد.

به طور ژنتیکی اطلاعات و همچنین تفاوت ها از طریق DNA از نسلی به نسل دیگر منتقل می شود اما مسئله این است که ما ۹۹/۵ درصد از ۳ میلیارد جفت DNAهای خود را به اشتراک میگذاریم پس تنها ۱۵میلیون DNA متفاوت وجود دارد که افراد را به طور ژنتیکی از هم متمایز کرده است. هوش یا بهتر بگویم توانایی های شناختی عمومی، عملکرد افراد را پیرامون یک دامنه گسترده از آزمون های مختلف، منعکس می کند .

ژن ها باعث تفاوت های قابل توجهی در بین افراد می شوند اما این تمام داستان نیست، آنها مسئول تنها نصف تفاوت‌های هوشی میان افراد می باشند، پس در نتیجه نصف دیگر آن که به سبب تفاوت های ژنتیکی نمی باشد، از عوامل محیطی مهم سرچشمه می‌گیرد.
این ارزیابی نتیجه ی بازتاب عملکرد ۵۰ درصد از دوقلوها، فرزند خوانده ها و مطالعات DNA می باشد. از این نتایج در می‌یابیم که به طور مثال کودکانی که به دور از والدین بیولوژیکی خود به عنوان فرزندخوانده زندگی کرده‌اند، شبیه والدین اصلی خود بزرگ شده‌اند درست مانند کودکانی که در کنار والدین واقعی خود رشد کرده اند؛ به همین ترتیب متوجه می‌شویم که والدین انتخابی و کودکانی را که به فرزندی قبول کرده اند از نظر هوش و فراست با دیگران تفاوت خاصی ندارد.

در چند سال گذشته ما این موضوع را دریافتیم که ژن های بسیاری _شاید هزاران ژن_ در یک اتفاق بسیار کوچک دخیل هستند، در حال حاضر پژوهشگران به دنبال ژن هایی هستند که در هوش افراد شرکت دارند.

مطالعات اخیر انجام شده بر روی صدها هزار فرد، ژن هایی را یافته اند که ۵ درصد از تفاوت های هوشی بین افراد را توضیح می دهند؛ هرچند که این نتایج شروع خوبی به حساب می‌آیند اما باید بدانیم که هنوز راه زیادی برای رسیدن به آن ۵۰درصد ژنی که در هوش افراد دخیل هستند، باقی مانده است.

یکی از یافته های جالب دیگر، تاثیرات ژنتیکی بر روی میزان هوش افراد می باشد که ظاهراً در طول زمان افزایش می یابد؛ به طوری که تا۲۰ درصد در خردسالی، تا ۴۰ درصد در کودکی و تا ۶۰ درصد در بزرگسالی افزایش می‌یابد. یک توضیح قابل قبول در رابطه با این مطلب این است که کودکان درپی تجربیاتی هستند که با آن ارتباط دارند یعنی به طور کلی در طول خواسته های ژنتیکی خود رفتار می کنند.

در آخر، دانشمندان ممکن است سعی داشته باشند با دستیابی به نقشه های مسیرهای تکاملی ژن ها، از DNA در جهت اتصال این مسیر ها، هوش، مغز و ذهن به یکدیگر استفاده کند.

از نظر علمی، به مدت یک دهه است که حدود صدها  ژن نادر و اختلال های کروموزمی مانند سندرم دان که نتیجه ی آن ناتوانایی ذهنی می باشد را شناخته ایم؛ یافتن ژن های اضافی که در ناتوانایی های ذهنی شرکت دارند، شاید بتواند در جلوگیری آن ها و یا حداقل در بهبود چنین چالش هایی به ما کمک کنند.