Horror

مغز ما و مهار ترس

در مطالعات اخیر که در ژورنال Nature به چاپ رسید، ناحیه‌ی جدیدی در مغز شناسایی شده که ترس را مهار می کند و آن را در کنترل خود در می آورد. این پژوهش ها، مفهوم تازه ای از درمان اختلال استرس پس از حادثه را ارائه می دهند. با توجه به امار گزارش شده‌ی اخیر، ۳٫۶ درصد از جمعیت بزرگسال در آمریکا، اختلال استرس پس از وقوع حادثه را در سال گذشته تجربه نموده اند، در حالی که هفت درصد از آن ها در مقطعی از زندگیشان درگیر این شرایط بوده اند. اگرچه تقریبا نیمی از جمعیت بزرگسال ایالات متحده‌ی آمریکا حداقل یک ضربه‌ی روحی را در طول مدت حیاتشان، تجربه کرده اند، اما همه‌ی آن ها نشانه های اختلال پس از وقوع حادثه را نمایان نکرده اند که شامل مرور رویداد آسیب زای گذشته، مشکلات خواب و دشواری در مبارزه با ترس می باشد.


بیشتر بخوانید:تاثيرات استرس و راه هاي جلوگيري از آن


درمان های کنونی برای اختلال استرس پس از وقوع حادثه، استفاده از داروها و انواع مختلفی از تراپی ها است. تراپی ها مثل پرتو درمانی و درمان گفتاری. بیشتر داروهایی که در درمان این اختلال استفاده می شود، همه‌ی نورون های مغز را تحت تاثیر و هدف قرار می دهد بدون آن که تمایزی در میان سلول ها قائل شود اما درمان های رفتاری به طور کامل باعث از بین رفتن بیماری نمی گردد. پژوهش های جدید، دانشمندان را به سمت یافتن درمان های هدف مندتر، موثرتر و طولانی مدت سوق می دهد.

Stephen Maren پروفسور فیزیولوژی و مغز و اعصاب در دانشگاه A&M تگزاس، تیمی را رهبری نمود که یافته هایشان موجب پیدا شدن ناحیه‌ ای در تالاموس مغز گردید که پاسخ ما به ترس را کنترل می کند. اگرچه این پژوهش در موش ها انجام گرفته است ولی یافته ها می تواند موجب آگاهی ما از نحوه‌ی پاسخ مغز به ترس گردد همان طور که درمان های بالقوه‌ی بالینی نوینی برای بیماری PTSD یافت می شود.


بیشتر بخوانید:کشف ترسناکترین موجود دنیا!


به هم پیوستگی هسته ها برای از بین رفتن ترس الزامی است

پروفسور Maren و همکارانش، از حالت عکاسی c-Fos استفاده نموده اند تا فعالیت های نورونی موش ها را بررسی نمایند که در معرض سناریوهای ترسناک قرار دارند. آن ها با ۵ نوای قابل شنیدن و شوک های الکتریکی متوسط [آزمایش را] آغاز نمودند. آن ها این شوک ها را به پاهای موش ها منتقل نمودند. آن ها موش ها را ترسانده و یک پاسخ پاولفی ایجاد کردند. سپس تیم پروفسور Maren موش ها را تحت درمان قرار داده و به تدریج و برای مدتی آن ها را در معرض ۵ صدا و نوای خاص گذاشتند.


بیشتر بخوانید:چرا ترس را دوست داريم ؟


در زمینه‌ی نابودی ترس، پیوستگی هسته‌ی نورون های موش ها فعال تر بوده و بیشتر برانگیختگی درد های شبیه سازی شده را بروز می دهند که حاکی از سرکوب ترس در آن هاست.

پژوهشگران همچنین از ابزار داروسازی ژنتتیک بهره برده اند که گیرنده های طراحی شده ای هستند که با داروهای خاصی فعال می شوند و این داروهای ژنتیکی در مهار نورون های قشر جلویی مغز نقش دارند. این نورون ها به سمت قسمت های پیوسته‌ی نورون ها پرتاب شده و این قبیل آزمایش ها نشان داد که مهار آن ها موجب می گردد که موش ها توانایی سرکوب ترس خود را از دست بدهند.

همان طور که نویسنده در مقاله اظهار می دارد، داشمندان در حال حاضر می دانند که هسته های سلول های خاکستری بخش تالاموس از قشر جلویی مغز میانی انعکاس های قوی ای را دریافت می کنند و ممکن است نقشی محوری در تنظیم هوش هیجانی و حافظه داشته باشند. به هر حال نتایج جدید نشان داده است که نورون ها در این ناحیه، برای از بین بردن حافظه‌ی ترس پاولفی در موش ها حیاتی است.

نظر رهبر تیم محققین این بوده است که: “این موضوع بسیار جالب توجه است چرا که ما می دانیم قشر جلویی مغز، نقشی در تعادلات احساسی دارد و جالب است که نحوه‌ی عملکرد آن بسیار جالب است.”

پروفسور Maren می گوید:

پس پژوهش های ما این انعکاس منحصر به فرد را مورد بررسی قرار داده که حاصل به هم پیوستگی نورون ها در بخش قشری جلویی هیپوتالاموس مغز است و [پژوهش های ما] اشاره به نواحی از مغز دارد که برای مهار ترس موثرند و می توانند موجب یافت شدن داروهای جدید، درمان های نوین و درمان اختلالات روانی گردند.


بیشتر بخوانید:اثرات اضطراب و استرس شدید بر بدن


 

مغز ما و مهار ترس
نمره شما به این پست