محققان دریافتند که تغیر در وضعیت زناشویی و رابطه،به میزان فعالیت ها ی جسمانی اثر می گذارد.این تغیر میزان فعالیت،در مردان و زنان متفاوت است.

مطابق سازمان سلامت جهانی(WHO)،بیش از ۶۰% جمعیت جهان،به اندازه ی کافی فعال نیستند.فعالیت های جسمانی برای سلامتی و تندرستی الزامی هستند.
فعالیت جسمانی،از بدن در برابر شرایط مزمن محافظت می کند.این محافظت کردن بواسطه ی تعدیل وزن و بهبود یافتن استفاده ی بدن از انسولین صورت می‌گیرد.
فعالیت جسمانی مخصوصا برای سلامت قلب مهم است؛چون موجب بهبود فشار خون،سطح قند خون و سلامت رگ های خونی می شود.فعالیت جسمانی همچنین کمک می کند تا از التهاب[که موجب بیماری های قلبی و عروقی می شود] پیشگیری شود.

 

مراکز کنترل و پیشگیری بیماری (CDC) پیشنهاد می کند که بزرگسالان حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت جسمانی با شدت معتدل در هفته،یا ۷۵ دقیقه فعالیت جسمانی با شدت شدید در هفته انجام دهند.همچنین بزرگسالان باید فعالیت هایی که موجب تقویت ماهیچه ها می شوند را دو بار در هفته انجام دهند.که این ماهیچه ها،شامل گروه های ماهیچه های سرگرد هستند.
برخی ها از فعالیت جسمانی لذت می برند در حالی که برای برخی، فعال بودن می تواند یک چالش باشد.

شرایط مزمن،خستگی و مزاج عواملی هستند که می توانند بر انتخاب های شیوه ی زندگی تاثیر بگذارند.
تغیر در وضعیت زناشویی روال و عادات جدید را خلق می کند.که همچنین می توانند موجب‌اثر شدید بر فعالیت جسمانی شود.

اثرات شدید تغیرات رابطه

خطرات قلبی و عروقی در مطالعه ی فنلاندی جوان (YFS) یک طرح و پروژه ی انجام شده برای تعیین خطرات قلبی و عروقی است.یک مطالعه به عنوان بخشی از YFS انجام شد که دریافت تغیرات در روابط،با فعالیت جسمانی پیوند دارد.جالب است به نظر میاید که مرد یا زن بودن در این اثرات تغیر ایجاد می کنند.

Kasper Salin یک محقق فوق دکتری از دانشکده ی ورزش ها و علوم سلامت می گوید”بنظر می آید که تغیرات در رابطه ها بر فعالیت های جسمانی مردان و زنان بطور متفاوت اثر می گذارد.”

محققان یافته هایشان را در مجله ی اسکاندیناوی سلامت عمومی منتشر کردند.
در طی ۴سال پی گیری کردن،محققان یافتند مردانی که به تازگی جدا شده اند،نسبت به مردهای دیگر کمتر در گام های غیر ورزشی ثبت نام شده اند.زنانی که در طی دوره ی پی گیری ازدواج مجدد کردند،کاهش قابل توجهی در تعداد کل گام ها،در مقایسه با زنانی که رابطه ی پایدار داشتند مشاهده کردند.

مطالعه همچنین نقش شرکت کنندگان را در موقعیت اجتماعی و اقتصادی در طی دوره ی ۴ساله تجزیه و تحلیل کردند.
پژوهشگران افزایش قابل توجهی را در گام های هوازی در مردان و زنانی که بالاترین طبقه ی اجتماعی را دارند،ملاحظه کردند.
گام های هوازی گام هایی هستند که در طی فعالیت های بدون توقف اتفاق می افتد.این فعالیت ها برای حداقل ۱۰ دقیقه با سرعت ۶۰ گام بر دقیقه[یا بیشتر] طول می کشد.

مطالعه ی پی گیری کردن افزایش راه رفتن را نشان می دهد

شرکت کنندگان مطالعه به گزارش داده ی قدم شمار در سال ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ مقرر شدند.
اغلب،مطالعات فعالیت جسمانی مستلزم استفاده از پرسشنامه هستند،اما مطابق با Salin”استفاده از گام شمار در این مطالعه تصویر قابل اعتماد تری از تمام فعالیت ها فراهم می کند.این تصویر نسبت به،بطور مثال،استفاده از پرسشنامه بصورت سنتی قابل اعتماد تر است.”

پژوهشگران یک روند مثبت را در طی ۴ سال پی گیری ملاحظه کردند.در آغاز مطالعه در سال ۲۰۰۷
۱۹%از شرکت کنندگان توصیه ی روزانه ۱۰۰۰۰ گام را دریافت کردند.در سال ۲۰۱۱،این رقم به ۲۵%افزایش یافت.اما نتیجه همچنین نشان داد که تعداد قدم ها متنوع بوده و مرتبط با موقعیت اجتماعی و اقتصادی فرد است.

Salin می گوید”با این حال دوره ی نظارت نشان داد که تعداد قدم ها بر بالاترین دسته ی اجتماعی افزایش یافت خصوصا گام های هوازی”

دسته ی اجتماعی بر کیفیت زندگی و عادات فرد اثر می‌گذارد.اما صرف نظر از موقعیت اقتصادی و اجتماعی،این برای همه مهم است که یک فضای کوچک برای فعالیت جسمانی در برنامه ی روزانه خود خالی کنند.این فضای خالی برای فعالیت جسمانی،برای کاهش خطر موقعیت های مزمن به خصوص بیماری قلبی است.

محققانی که این مطالعه را هدایت کردند،پیشنهاد می دهند که مردم گام های هوازی را به برنامه ی روزمره ی خود اضافه کنند.
هر فرد مجبور به انجام تمام این گام ها در یک زمان نیست اما باید گام ها را در سرار روز خود انجام دهد.

“در حقیقت ورزش کردن برای این نیاز نیست که گام ها را به زندگی روزانه بیافزاییم.در عوض،باید به انتخاب های روزانه توجه کرد.شما باید به جای رانندگی قدم بزنید و به جای استفاده از آسانسور از پله ها استفاده کنید.”

نمره شما به این پست