در حال حاضر بیشتر بیماران مبتلا به بیماری های قلبی و عروقی در خانه می میرند تا در بیمارستان!

بر خلاف خواسته ی بیماران قلبی، با وجود امکانات بیمارستان بسیاری از بیماران جان خود را از دست می دهند.
بیماری قلبی عروقی (CVD) عامل اصلی مرگ در سطح جهان و در ایالات متحده است، اما در موردِ اینکه بیمارانِ مبتلا به CVD بیشتر در کجا دچارِ مرگ می شوند اطلاعات کمی در دست است.

 


در مطالعه ای جدید، حیدر وراویچ، پزشک معالج بیمارستان بریگام و بیمارستان زنان، به همراه همکارانش میزان مرگ و میر بیماران مبتلا به CVD را از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۷ بررسی کردند و دریافتند که مرگ بیماران در خانه بیشتر از بیمارستان به عنوان شایع ترین مکان پیشی گرفته است.نتایج تجزیه و تحلیلِ آنها در مجله ی کالج آمریکایی قلب و عروق منتشر شده است.
وراویچ که در ماه سپتامبر به عنوان پزشک دستیار به بخش پزشکی قلب و عروق در بریگام پیوست گفت:

 

وقتی با بیمارانم در مورد اینکه چه چیزی بیشترین اهمیت را برای آنها در آخرین لحظات زندگیشان دارد صحبت می کنم، بسیاری از آنها پاسخ می دهند که میخواهند آخرین لحظات خود را در خانه سپری کنند.شناختن جایی که بیماران در آن جان خود را از دست می دهند می تواند به ما کمک کند تا تعیین کنیم چگونه می توانیم از آنها مراقبت کنیم و چه خدماتی را در آنجا انجام دهیم.

 

 


محققان برای تکمیل مطالعه ی خود بیش از ۱۲ میلیون پرونده ی مرگ و میر از مرکز ملی آمار بهداشت را بررسی کردند.
آنها شرایطی مانند مرگ در بیمارستان، خانه، پرستاری یا مرکز مراقبت طولانی مدت یا موارد دیگر (از جمله مرکز پزشکی سرپایی، بخش اورژانس و حتی مرگ در هنگام ورود به بیمارستان) را بررسی کردند.
آنها همچنین ویژگی های جمعیت شناختی از جمله نژاد، قومیت، جنسیت، وضعیت تاهل، سطح تحصیلات و وضعیت روستایی_شهری را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند.
این تیم دریافتند که ۳۳۰۹۰۵ مرگ و میر ناشی از CVD در بیمارستان در سال ۲۰۰۳ رخ داده است و در سال ۲۰۱۷ به ۲۳۴۷۰۳ کاهش یافته است.
مرگ و میر در خانه از ۱۹۲۹۸۶ در سال ۲۰۰۳ به ۲۶۵۱۳۳ در سال ۲۰۱۷ افزایش یافته است که حدودا ۳۱ درصد از مرگ و میر ناشی از CVD در آن سال را تشکیل می دهد.
این تیم هم چنین در یافتند گروه های نژادی و قومی مختلف در این مورد تحت تاثیر قرار نگرفتند و تعدادِ کسانی که در بیمارستان جان خود را از دست دادند از کسانی که در خانه مردند بیشتر بوده است.

وراویچ خاطر نشان می کند:

 

” با وجود اینکه داده ها اطلاعاتی نشان می دهد اما قادر به بیان این نیستند که روز ها و یا هفته های گذشته از زندگی بیماران چطور بوده است، آیا آنها در خانه مراقبت های آسایشگاهی دریافت کرده اند؟ یا اینکه داده ها آرزوهای بیماران را ضبط نمی کنند و آیا محلِ مرگ آنها بازتاب دهنده این موارد هست؟”

وراویچ در ادامه گفت:

 

“قلب و عروق در تمرکز بر مراقبت های پایان عمر از سایرِ تخصص ها عقب مانده است اما اکنون شاهد توجه های بیشتری به این بخش مهم هستیم. ما می بینیم که تعداد بیشتری از مردم در خانه یا در هر مکانِ دیگری در حال مرگ هستند، اما باید بهتر و بیشتر از گذشته از تجربه ها استفاده کنیم و اطلاعات کافی داشته باشیم تا بتوانیم انرژی خود را برای رفع نیازهای بیماران متمرکز کنیم.”