lung

سرطان ریه و چگونگی پیشگیری و درمان آن

پژوهش های انجام شده نشان می دهند که باکتری ها باعث رشد تومور های ریه می شوند

Bacteria
اعتبار: دامنه عمومی CC0

طبق گفته پژوهشگران، یافته های این پژوهش نشان می دهد که راه هایی برای توسعه درمان جدید سرطان ریه وجود دارد،  تایلر جکسز، مدیر موسسه تحقیقاتی تلفیقی سرطان دانشگاه MIT و نویسنده ارشد این مقاله درباره این پژوهش این چنین می گوید که :

این پژوهش به طور مستقیم، ظرفیت باکتریایی را در ریه به گسترش سرطان ریه مرتبط کرده و همچنین راه های متفاوتی را برای پیشگیری و درمان این سرطان باز می کند.

چنگ چنگنجین، نویسنده اصلی این مطالعه است که در نسخه ی ۳۱ ژانویه سلول این پژوهش ظاهر می شود.

پیوند و ارتباط باکتری ها با سرطان

سرطان ریه، امروزه علت اصلی مرگ و میر افراد تلقی می شود، این سرطان سالانه بیش از ۱ میلیون نفر را در سراسر جهان می کشد، تقریبا حدود ۷۰ درصد از بیماران مبتلا به سرطان ریه از عوارض عفونت های باکتریایی ریه رنج می برند، در این پژوهش هدف تیم دانشگاه MIT این بود که تشخیص دهند که آیا بین جمعیت های باکتریایی در ریه و رشد تومور های ریه ارتباطی وجود دارد یا خیر!

برای کشف این پیوند، پژوهشگران به بررسی  موش های مهندسی ژنتیکی که ژن کراس آنکوژن را بیان می کردند و فاقد ژن p53، سرکوب کننده ی تومور بودند، پرداختند، این موش ها معمولا چندین هفته یک نوع سرطان ریه به نام آدنوکارسینوما را ایجاد می کردند؛ معمولا در ریه موش ها و انسان باکتری های بی ضرری وجود دارد که دائم رشد می کنند، با این حال تیم دانشگاه MIT دریافت که در موش هایی که برای تولید تومور های ریه طراحی شدند، جمعیت باکتریایی به طور چشمگیری تغییر کرده است، جمعیت کلی باکتری ها به طور چشمگیری افزایش یافت اما گونه های مختلف باکتری ها به مرور کاهش پیدا کردند، پژوهشگران به طور دقیق نمی دانند که چگونه این سرطان ها با توجه به این تغییرات رخ می دهند، اما احتمال این حالت وجود داشته که ممکن است این تومور ها از راه ورودی هوا جلوگیری کرده و مانع این مورد شوند که باکتری ها از ریه پاک شوند.


بیشتر بخوانید : دارویی که می تواند خطر ابتلا به سرطان ریه را افزایش دهد


این رشد جمعیت باکتری ها، باعث القای سلول های ایمنی دلتا گاما T برای تکثیر و شروع ترشح مولکول های التهابی به نام سیتوکین ها می شوند، این مولکول ها به ویژه IL17 و IL22 یک پروگلوتین را ایجاد می کنند که برای سلول های تومور بسیار حیاتی است، آن ها همچنین منجر به فعال کردن نوتروفیل ها که نوعی دیگر از سلول های ایمنی که مواد ضد التهابی را آزاد و تحریک می کنند، می شوند و محیط های مطلوبی را برای تومور ها فراهم می کنند.

جین درباره ی این موضوع این چنین می گوید:

شما می توانید آن را به عنوان یک رویکرد پیش برنده ای که چرخه ی حیرت انگیزی را برای رشد بیشتر تومور تشکیل می دهد، در نظر بگیرید؛ تومور های در حال رشد، از سلول های ایمنی موجود در ریه ها از طریق مکانیزمی که به باکتری های موضعی وابسته است، جهت سود و منفعت خود استفاده می کنند.

با این حال این واکنش ایمنی در موش هایی که در محیطی بدون باکتری متولد شده و رشد کردند، اتفاق نمی افتد و تومور های ریه در این موش ها خیلی کوچکتر می شوند.

مسدود کردن رشد تومور ها

پژوهشگران دریافتند که اگر پس از گذشت ۲ یا ۷ هفته از شروع رشد تومور ها، موش ها با آنتی بیوتیک درمان می شدند، حدود ۵۰ درصد این تومور ها کاهش پیدا می کردند، همچنین اگر پژوهشگران داروی موش ها را که شامل سلول های دلتا گاما T و یا IL-17 می شدند را نیز متوقف می کردند، این تومور ها کاهش می یافتند؛ پژوهشگران معتقد اند که ممکن است این دارو ها در انسان ارزشمند باشند، زیرا وقتی آن ها تومور های انسان مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند، سیگنال های باکتریایی را یافتند که در موش ها ایجاد سرطان می کردند اما در انسان دچار تغییر شده بودند، نمونه های تومور ریه انسان نیز تعداد زیادی از سلول های دلتا گاما T را داشتند.

جین در ادامه افزود که :

اگر ما بتوانیم راه هایی را انتخاب کنیم که در آن باکتری هایی را ایجاد کنیم که همه این اثرات را ایجاد کنند و یا اگر بتوانیم سیتوکین هایی را فعال کنیم که سلول های دلتا گاما T را فعال کنند و یا قادر به خنثی کردن عوامل بیماری زایی پایین باشند، می توانیم برای درمان سرطان ریه اقدام کنیم.

در حال حاضر بسیاری از این دارو ها وجود دارند و پژوهشگران برخی از آن ها را در مدل موش های خود آزمایش می کنند، امیدواریم که در نهایت این دارو ها در انسان ها نیز قابل آزمایش باشند؛ پژوهشگران در تعیین اینکه کدام باکتری ها در تومور های ریه افزایش یافته بودند نیز کار و تلاش زیادی کرده تا بتوانند آنتی بیوتیک های مناسب برای از بین بردن آن ها را پیدا کنند.