hypoglycemia

کشف انسولین i و نقش تاثیرگذار آن در جلوگیری از هیپوگلیسمی!

انسولین فعال می تواند در دوره ی درمان دیابت از هیپوگلیسمی جلوگیری کند!

Insulin

مهندسان UCLA و همکارانشان یک نوع جدید از انسولین را توسعه دادند که می تواند از هیپوگلیسمی در افرادی که برای کنترل دیابت خود از دارو های خاصی استفاده می کنند، جلوگیری کند.

این درمان برای آزمایش های بالینی ارزیابی می شود و اگر موفق باشد، می تواند درمان های دیابت را تغییر دهد؛ این پژوهش در مجموعه مقالات آکادمی علوم منتشر شده است.

انسولین هورمونی است که به طور طبیعی در پانکراس تولید می شود و به بدن کمک می کند تا میزان گلوکزی که از طریق غذا حاصل شده و انرژی لازم بدن را تامین می کند، تنظیم کند.

دیابت زمانی اتفاق می افتد که بدن به طور طبیعی، انسولین تولید نکرده ( دیابت نوع ١) و یا به طور موثر قادر به استفاده از انسولین تولید شده، نباشد( دیابت نوع ٢)؛ در هردو حالت ذکر شده، یک دوز معمول انسولین در فرد جهت مدیریت این بیماری که در جهان بیش از ۴۰۰ میلیون نفر را تحت تاثیر خود را قرار می دهد، تجویز می شود.

به طور کلی افرادی که نیازمند استفاده از انسولین هستند، قند خون را به طور متوسط به وسیله ی گلوکز سنج و یا یک سیستم کنترل کننده گلوکز به طور پیوسته محاسبه می کنند و علاوه بر در این افراد استفاده از یک کربوهیدرات به طور منظم در این افراد برای کنترل سطح قند خون لازم است؛ خطا در هر کدام می تواند پیامد های ویرانگری را برای فرد به همراه داشته باشد.

مصرف بیش از حد انسولین می تواند باعث هیپوگلیسمی و یا کم شدن زیاد قند خون شود که در این صورت ممکن است که فرد بیمار تشنج کرده و به کما رود و در موارد شدید منجر به مرگ وی شود.

تیم UCLA به عنوان یک بررسی ایمنی، یک نوع انسولین فعال به نام انسولین i ایجاد کرده است که می تواند از کاهش بیش از حد قند خون جلوگیری کند.


بیشتر بخوانید : دیابت نوع ۲ و چگونگی کنترل آن


در داخل بدن، انسولین به عنوان یک کلید برای کمک به انتقال گلوکز از جریان خون به سلول های خونی عمل می کند؛ هنگامی که انسولین به سطح سلولی متصل می شود، پروتئین درون سلول به نام حمل کننده گلوکز را فعال کرده و دوباره به سطح سلول باز می گردد؛ این مولکول میزانی از گلوکز را از خون وارد سلول ها می کند.

این تیم تحقیقاتی یک مولکول اضافی به انسولین برای ایجاد یک انسولین فعال اضافه کرد؛ این مولکول اضافه شده به عنوان مهار کننده حمل و نقل گلوکز، به طور شیمیایی مولکول انتقال دهنده گلوکز را که به سطح می رسد، مسدود می کند.

حضور این مولکول ورود گلوکز را مسدود کرده اما به طور دائم مولکول های حمل کننده را مسدود نمی کند، در عوض این بخشی از یک روند پویا است که بستگی به تعداد مولکول های مهار کننده و مولکولی گلوکز دارد.

ژن گائو، استاد مهندسی زیست شناسی در دانشکده مهندسی UCLA samueli گفت :

این انسولین اجازه می دهد تا گلوکز به سلول وارد شده اما مولکول مهار کننده از رفتن به حالتی که قند خون طبیعی است، جلوگیری می کند، این مولکول سطح قند خون را در حالت طبیعی خود نگه داشته و خطر هیپوگلیسمی را کاهش می دهد.

جین کیانگ وانگ نویسنده اصلی و مشترک این پژوهش گفت :

این انسولین همچنین می تواند به سرعت به سطوح قند بالا پاسخ دهد؛ به عنوان مثال بعد از غذا، وقتی سطح گلوکز بالا می رود، سطح انسولین در جریان خون نیز به سرعت افزایش می یابد که به عادی کردن سطح گلوکز کمک کند.

تیم تحقیقاتی UCLA انسولین فعال را در موش های مبتلا به دیابت نوع ١ آزمایش کرد، این انسولین i، ١٠ ساعت بعد از تزریق اول سطح گلوکز را نرمال کرده و ٣ ساعت بعد از تزریق دوم کنترل هیپوگلیسمی را افزایش می دهد.

دکتر جان بوز، دکتر مدیر جراحی، مدیر مرکز مراقبت دیابت در دانشگاه کارولینای شمالی در دانشگاه chapel hill گفت :

گام بعدی این است که بیشترین کاربرد زیستی طولانی مدت سیستم انسولین اصلاح شده در یک مدل حیوانی را قبل از تعیین اینکه آیا به آزمایش های بالینی منتقل می شود یا خیر، ارزیابی شود؛ اگر این دیدگاه درست باشد، یکی از پیشرفت های هیجان انگیز در مراقبت از دیابت خواهد بود.

گائو گفت :

این انسولین جدید دارای توانایی هایی برای زمان پاسخ مناسب و بهینه سازی بوده و تا حد مناسبی می تواند در بدن قبل از نیاز به دوز دیگری کافی باشد و علاوه بر آن این انسولین می تواند به روش های دیگری مانند پچ پوستی که به طور خودکار سطح قند خون را کنترل می کند و قرص هایی تحویل داده شود.