چربی شکم

چربی شکم مرتبط با کاهش یادگیری

در این مطالعه که در نوع خودش بزرگ است، پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که داشتن چربی شکمی زیاد با کم شدن عملکرد شناختی مرتبط است. بیماری های زوال عقل مانند آلزایمر یک نگرانی در حال رشد هستند. با افزایش پیوسته میانگین سنی جمعیت، شیوع آن ها بیشتر می‌شود. در حال حاضر حدود ۴۷ میلیون نفر در جهان دچار دمنشیا(کم شدن کارکرد عقل)هستند. انتظار می‌رود که این عدد تا سال ۲۰۳۰ به ۷۰ میلیون نفر برسد.

فهمیدن ریسک فکتور های(عوامل تشدید کننده)دخیل در این بیماری ها مهم است و ما می توانیم ریسک ابتلا به دمنشیا را در حین افزایش سن کاهش دهیم. یکی از این ریسک فکتور ها چاقی است. تحقیقات قبلی نشان داده اند که افراد چاق به خوبی نمی توانند کارهای مربوط به حافظه را انجام دهند اما اینکه این ارتباط در سنین بالاتر هم باقی می‌ماند هنوز مشخص نیست. با وجود اینکه تحقیقات قبلی به این موضوع پرداخته اند اما نتایج آن ها متناقض است و به دلیل اینکه در هر مطالعه انواع مختلفی از تست های شناختی استفاده شده نمی‌توان نتایج را به صورت یک تحقیق واحد ارائه کرد.

چربی شکم و قابلیت یادگیری و شناخت

اخیرا دانشمندان شروع به پاسخ دادن این سوال به صورت قطعی و با استفاده از آرمایشی با مقیاس بزرگ کرده اند. یک تیم تحقیقاتی از ایرلند اطلاعات یک مطالعه مشابه در مورد پیری را بررسی کرده اند. این مطالعه شامل اطلاعات چند هزار بزرگسال بالای سن ۶۰ سال در ایراند و ایرلند شمالی است. هر کدام از ۵۱۸۶ نفر از شرکت کنندگان در مطالعه با انواع مختلف تست های شناختی ارزیابی شده اند. زمانی که آن ها تحلیلشان را کامل کردند به این نتیجه رسیدند که افراد با میزان چربی کمر تا ران(waist to hip)بالاتر، عملکرد فهم و یادگیری کمتری داشتند.

جالب است که افرادی با شاخص توده بدن(BMI)بالا نتایج مشابه ایی نشان ندادند در واقع افرادی با BMI بالا عملکرد شناختی بالایی داشتند. پژوهشگران معتقدند که BMI واحد اندازه گیری قابل اعتمادی برای چربی نیست چون تنها وزن و قد را اندازه می‌گیرد. برای مثال بدنساز ها BMI بالایی دارند در صورتی که چربی بسیار کمی دارند. همچنین در افراد پیر BMI، کم شدن قد و فروپاشی استخوان ها را در نظر نمی‌گیرد که می‌تواند افراد را تحت تاثیر قرار دهد.

چرا چربی شکم یادگیری را تحت تاثیر قرار می‌دهد؟

پژوهشگران معتقند که تاثیر چربی شکم بر یادگیری به خاطر افزایش ترشح نشانگر های التهابی به خصوص پروتئین واکنشی C است. این ماده شیمیایی در واکنش به سیگنال هایی از سلول های چربی ساخته می‌شود و مرتبط با کاهش عملکرد شناختی است. مطالعات نشان می‌دهند که در طی ایجاد دمنشیا و قبل از ایجاد علائم آن، نشانگر های التهابی در سطح خون افزایش می‌یابد.

مولکول دیگری که مهم است HbA1C(هموگلوبین A1C) است. در واقع وقتی پژوهشگران میزان HbA1C را کنترل کردند، تاثیر قابل توجه چربی شکم روی یادگیری از بین رفت. HbA1C یک نوع هموگلوبین است که در اندازه گیری غلظت گلوکز خون در افراد دیابتی استفاده می‌شود. کم شدن یادگیری در افراد دیابتی به دلیل حساسیت انسولین در هیپوکامپ و تاثیر آن روی حافظه، ثبت شده است.

به دلیل اینکه هم چاقی و هم کم شدن یادگیری موضوعات بسیار نگران کننده برای هر فرد و جامعه است این نوع تحقیقات بسیار مهم هستند. امیدواریم با کاهش چاقی، شیوع دمنشیا را کمتر کنیم.