آسیب مغزی

ویتامین D عاملی دفاعی در برابر زوال عقل نیست

وتحقیقات جدید انجام شده توسط دانشمندان استرالیایی نشان دهنده ی آن است که ویتامین D (که معمولا به عنوان ویتامین آفتاب نیز شناخته می شود) عاملی دفاعی در برابر افراد مبتلا به بیماری هایی همچون مالتیپل اسکلروزیس، پارکینسون، آلزایمر و سایر اختلالات مرتبط با مغز نیست و قادر به محافظت از آنها در برابر این اختلالات نمی باشد. یافته های منتشر شده در مجله ی علمی Natritional Neuroscience حاکی از آن است که دانشمندان موفق به کشف شواهد بالینی جامعی از ویتامینD به عنوان یک عامل عصبی محافظ نشدند.

کریستال آیکوپتا، رهبر این تحقیق در مقطع دکتری و کاندیدای دانشگاه آدلاید، گفت:

در کار ما اعتقاد بر این است که در بعضی از سطوح نشان داده شده، سطح بالایی از ویتامینD می تواند تاثیری مثبت بر سلامت مغز داشته باشد.

خانوم آیکوپتا بر اساس یک بررسی سیستماتیک از بیش از ۷۰ تحقیق بالینی و غیر بالینی انجام شده، نقش ویتامین D را حول یک طیف وسیع از بیماری های وابسته به عصب مورد بررسی قرار دادند.

وی گفت:

مطالعات گذشته نشان دهنده ی آن است که میزان ویتامینD موجود در افراد مبتلا به بیماری های عصبی در مقایسه با افراد سالم کمتر می باشد.

این موضوع منجر به ایجاد این فرضیه که افزایش سطح ویتامینD از طریق قرار گرفتن در معرض پرتو های خورشیدی از جمله پرتو UV (فرابنفش) و یا استفاده ازمکمل های ویتامینD، می تواند به طور بالقوه ای تاثیر مثبتی بر روی افراد بیمار داشته باشد، شد. بسیاری از افراد براین باورند که استفاده از این مکمل ها می تواند باعث کاهش خطر ابتلا به اختلالات مغزی و یا محدود کردن و جلوگیری از پیشرفت آنها شود.

وی گفت:

نتایج بررسی های عمیق ما و تجزیه و تحلیل تمام مجلات علمی نشان می دهد که این موضوع صحیح نمی باشد و هیچ دلیل قانع کننده ای مبنی بر این که ویتامینD یک عامل محافظتی برای مغز می باشد، وجود ندارد.

خانم آیکوپتا معتقد است که پیشنهاد اینکه ویتامینD یک عامل محافظتی مرتبط با عصب است مبتنی بر مشاهده مطالعات در مقابل ارزیابی تمام شواهد بالینی بنا نهاده شده، پدید آمده است.

او اینگونه توضیح می دهد:

تجزیه و تحلیل های ما از روش های شناختی، اندازه ی نمونه ها و تاثیرات موجود بر روی درمان و گروه های مهارکننده، نشان می دهد که ارتباط بین ویتامینD و اختلالات مغزی احتمالا در مقابل یک رابطه علی مستقیم، می تواند یک رابطه ی شریک پذیر باشد به عبارتی میتوانند یک رابطه ی مشارکتی با هم داشته باشند. از طرفی ما نمی توانیم یک نقش روشن برای یک محافظ عصبی تاثیرگذار ناشی از ویتامینD برای هر یک از بیماری های مورد بررسی، قرار دهیم.

مارک هاچینسون، مدیر مرکز Arc و استاد دانشگاه آدلاید به همراه خانم آیکوپتا مشغول بررسی بر روی تحقیقات انجام شده و یافته های به دست آمده، بودند.

پروفسور هاچینسون گفت:

نتایج حاصله بسیار مهم است که برپایه ی بررسی های بسیار جامع و تجزیه و تحلیل داده های جاری و نشریات علمی مربوطه بنا نهاده شده است. همچنین ما این باور غلط را که ویتامینD حاصل از قرار گرفتن در معرض پرتوهای خورشید برای مغز بسیار مفید است، رد کردیم.

جالب است بدانید که پروفسور هاچینسون این نکته را یادآور میشود که نور UV فرابنفش جدا از آنچه که مربوط به میزان ویتامین‌D می باشد، می تواند به طور موثری بر مغز اثر گذار باشد. وی می گوید پژوهش های اولیه نشان می دهد که پرتوهایUV می تواند تاثیر مثبتی بر برخی از اختلالات عصبی مانند مالتیپل اسکلروزیس MS بگذارد.

وی افزود:

ما هم اکنون شواهد مهمی را ارائه داده ایم که نشان می دهد نور UV ممکن است بر فرایندهای مولکولی مغز به شیوه ای که هیچ ارتباطی با ویتامینD ندارد، بگذارد. گذشته از این ما به تحقیقات بیشتری در این زمینه نیاز داریم تا طور کامل متوجه شویم که چه اتفاقی در حال روی دادن است.این امر که پرتوهای بی خطر خورشید برای مغز انسان مفید هستند ممکن است تا حدودی قابل درک باشد و همچنین باید توجه داشت که فاکتورهای جدید و مهیجی ممکن است وجود داشته باشد که ما باید آنها را شناسایی کرده و مورد سنجش قرار دهیم. متاسفانه با وجود اینکه به نظر می رسد ویتامینD برای داشتن یک زندگی سالم ضروری است اما چنین قرص هایی راحل معجزه آسا برای اختلالات مغزی به شمار نمی آید.

محققان دخیل در این بررسی سیستماتیک به دانشگاه آدلاید، دانشگاه استرالیای جنوبی و مرکز نانوساختار بیوفتونیک Arc وابسته هستند.