Keto diet and cancer

رژیم غذایی کِتو و درمان سرطان

تحقیقات جدید در موش ها نشان می دهد که کنترل قند خون با استفاده از رژیم غذایی کتوژنیک یا داروی دیابت می تواند به درمان برخی از سرطان ها با افزایش کارآیی شیمی درمانی استاندارد، کمک کند. رژیم کتوژنیک شامل غذاهای پرچرب، غذاهای حاوی مقدار کافی پروتئین و مقدار بسیار کمی کربوهیدرات می باشد. به طور معمول بدن انسان منبع اصلی انرژی (قند) خود را از کربوهیدرات دریافت می کند. با این حال ، رژیم کتوژنیک بدن را از گلوکز محروم می کند و تا “کتوز” در بدن ایجاد شود. در حین فرآیند کتوز ، بدن مجبور است چربی های ذخیره شده را به جای قند تجزیه کند تا چربی به عنوان منبع جایگزین انرژی عمل کند.

رژیم غذایی کتوژنیک قرن هاست که وجود داشته و در طب سنتی به عنوان درمانی برای بیماری هایی مانند دیابت و صرع استفاده می کردند. مطالعات جدیدتری برای بررسی پتانسیل درمانی رژیم غذایی کتو برای سایر شرایط مانند سرطان، سندرم تخمدان پلی سیستیک و آلزایمر آغاز شده است.

پتانسیل رژیم کتو به عنوان درمان سرطان

به عنوان مثال، تحقیقات اخیر نشان داده اند که رژیم کتو می تواند مکمل روش های درمانی استاندارد سرطان مانند شیمی درمانی و پرتودرمانی باشد. رژیم غذایی می تواند با القای انتخابی استرس اکسیداتیو متابولیک در سلولهای سرطانی ، قدرت درمان معمول سرطان را تقویت کند.  همچنین مطالعات دیگری نشان داده اند که برخی از سلول های سرطانی به انرژی زیادی نیاز دارند و به گلوکز وابسته اند. بنابراین، محدود کردن دسترسی سلول های سرطانی به قند ممکن است روشی معتبر برای افزایش کارآمدی شیمی درمانی باشد.

تحقیقات جدید رژیم کتو به عنوان یک راه بالقوه برای درمان سرطان مورد بررسی قرار گرفته است. Jung-Whan Kim، استادیار علوم زیستی دانشگاه تگزاس در دالاس، نویسنده این مطالعه جدید می باشد. با استفاده از یک مدل موش مبتلا به سرطان ریه و مری، Kim و همکارانش، با خوراندن یک رژیم کتوژنیک و تجویز یک داروی دیابت که جذب قند خون توسط کلیه ها را متوقف می کند، مطالعات خود را شروع کردند.

رژیم کتو و سرطان سلول سنگفرشی

Kim و تیم وی قبلاً نشان داده اند که یک نوع سرطانی به نام سرطان سلول سنگفرشی (SCC) برای حفظ “ظرفیت آنتی اکسیدانی و بقای” آن نسبت به انواع دیگر سرطان مانند سرطان ریه، به میزان بیشتر به گلوکز متکی است. بنابراین، در مطالعه جدید، این تیم استدلال کرد که محدود کردن گلوکز، SCC را در مقابل درمان آسیب پذیرتر می کند. آنها موش هایی را با تومورهای زنوگرافت با رژیم کتوژنیک متشکل از ۰.۱٪ کربوهیدرات و یا یک رژیم غذایی طبیعی به نام چو تغذیه کردند.

رشد تومور زنوگرافت از SCC ریه و SCC مری به طور قابل توجهی در رژیم کتوژنیک در مقایسه با گروه های تغذیه شده با چاو مهار شد. Kim می گوید:

رژیم کتوژنیک و محدودیت دارویی قند خون از رشد بیشتر تومورهای SCC در موش های مبتلا به سرطان ریه جلوگیری می کنند. در حالی که این مداخلات تومورهای سرطانی را کوچک نکردند، بلکه این مداخلات از پیشرفت تومورها جلوگیری کردند، که نشان می دهد این نوع سرطان با قرار گرفتن در معرض محدودیت گلوکز، درمان می شود.

با این حال، محدودیت گلوکز تومورهای غیر SCC را تحت تأثیر قرار نمی دهد. Kim می گوید: 《نتایج ما نشان می دهد که این رویکرد نوع خاصی از سلول های سرطانی را درمان می کند و ما نمی توانیم به انواع سرطان تعمیم دهیم.》

Jung-Whan Kim، افزود:

یافته کلیدی مطالعه جدید ما در مورد موش ها این است که رژیم کتوژنیک به تنهایی اثر مهاری رشد تومور بر SCC دارد. وقتی ما این ترکیب را با داروی دیابت و شیمی درمانی ترکیب کردیم، این درمان مؤثرتر عمل کرد.

یافته های انتقال نمونه

پژوهشگران همچنین میزان قند خون را در ۱۹۲ نمونه مبتلا به SCC ریه یا مری بررسی کردند. سپس این نمونه ها را با افراد ۱۲۰ نمونه مبتلا به سرطان ریه مقایسه کردند. Kim می گوید:

با کمال تعجب، ما در این آزمایش یک رابطه قوی بین غلظت بالاتر گلوکز خون و بقای به گونه ای بدتر در بین افراد با SCC پیدا کردیم. ما هیچ ارتباطی بین بیماران مبتلا به سرطان ریه مشاهده نکردیم. این آزمایش از اثر بخشی احتمالی محدودیت گلوکز در کاهش رشد SCC خبر می دهد.

اگرچه نویسندگان می دانند که این مطالعه از نوع بالینی بوده و تحقیقات گسترده تری لازم است تا این روش بکار گرفته شود. Kim، گفت:

دستکاری سطح گلوکز میزبان یک استراتژی جدید است که متفاوت از تلاش برای کشتن مستقیم سلول های سرطانی می باشد. ایمونوتراپی نمونه خوبی از این مورد است که سیستم ایمنی بدن برای پیگیری سلول های سرطانی فعال می شوند. شاید بتوانیم سیستم بیولوژیکی خود را کمی دستکاری کرده تا بتوانیم به طور موثرتری با سرطان مبارزه کنیم.