ریشه مولکولی اضطراب

دانشمندان دریافتند که افزایش سطح یک مولکول در قسمت خاصی از مغز می تواند اضطراب را در میمون های جوان کاهش دهد. این یافته منجر به کشف منشأ اختلالاتی همچون اضطراب و اختراع دارو برای درمان این بیماری می باشد. اگرچه درمان های مؤثر برای اختلالات اضطراب وجود دارد، اما برای همه بیماران این درمان مؤثر نیست. این درمان ها همچنین در برخی از موارد، همه علائم بیماری را درمان نمی کنند. پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا، Davis، دانشگاه ویسکانسین مادیسون و دانشگاه ایالتی نیویورک در بروکلین روی این مطالعه جدید کار کردند. این تیم یافته های خود را در مقاله اخیر روانپزشکی زیستی شرح داد.

حالت اضطراب یک عامل خطر برای اختلالاتی همچون عصبانیت و افسردگی است. کودکانی که بسیار خجالتی و عصبی هستند، احتمال دارد که بعدها در زندگی و با سوء مصرف الکل و مواد مخدر به این اختلالات دچار شوند. پژوهشگران در تحقیق قبلی، مشخص کرده اند که آمیگدال یک بخش مرکزی از مغز است که حالت اضطراب را تشکیل می دهد. آمیگدال یک ناحیه ای از مغز است که در احساسات فرد نقش اساسی دارد.

نوروتروپین ۳ و  حالت اضطراب

در این مطالعه جدید، این تیم از روش های ژنتیکی، تصویربرداری و رفتاری برای تحقیق در مورد اجزای مولکولی حالت اضطراب از مدار مغز استفاده کرده است. این جستجو آن ها را به تعداد معدودی از مولکول ها رساند که از این مولکول ها یکی از آن ها، نوروتروفین ۳، را برای بررسی بیشتر انتخاب کردند. نوروتروفین ۳ یک عامل رشد است که باعث تولید سلول های عصبی جدید و اتصالات آن ها می شود.

پژوهشگران دریافتند که افزایش سطح نوروتروفین ۳ در مغز میمون های جوان، تمایل حیوانات را به دیدن موقعیت های تهدید آمیز کاهش می دهد.  دکتر Andrew S. Fox، پژوهشگر مرکز ملی تحقیقات برتر کالیفرنیا، می گوید:《میلیون ها انسان در سراسر جهان از اضطراب و اختلالات افسردگی رنج می برند.》

اختلالات اضطراب و علائم آن

احساس اضطراب بخشی از زندگی روزمره ما می باشد. آن ها می توانند هنگام تصمیم گیری های مهم، مواجه شدن با مشکلات در محل کار یا پیش بینی اتفاقاتی مانند آزمون و امتحان بوجود آیند. با این حال، برای مبتلایان به اختلالات اضطراب، احساساتشان فروکش نمی کند و حتی می توانند با گذشت زمان بدتر شوند. برای این افراد، علائم دائمی اضطراب و عصبانیت می تواند باعث اختلال در روابط، کار، زندگی و مدرسه شود. علائم اضطراب به عوامل خاصی بستگی دارند.

افراد مبتلا به اختلال اضطراب به طور کلی خود را مرتباً در حاشیه، بی قراری، تحریک پذیری، خسته، نگرانی، پر تنش و ناتوان از تمرکز می بینند. آن ها همچنین ممکن است مشکلات خواب را نیز تجربه کنند. برای مبتلایان به اختلال ترس، نه تنها خود حملات بلکه پیش بینی و نگرانی درباره مورد حملات بعدی است که می تواند زندگی روزمره را مختل کند.

حملات ترس می تواند ناگهانی باشد و باعث ترس شدید، تپش قلب، لرزش و تعریق شود. احساس خفگی و سیگار کشیدن و همچنین احساس از دست دادن کنترل نیز می تواند این علائم را همراه داشته باشد. مبتلایان به اضطراب ناشی از ترس از اشیا یا موقعیت های خاص مورد هدف این آزمایش نیستند. نگرانی و مراحلی که مردم برای جلوگیری از ترس از مشکوک خود پیش می برند، می تواند به طور جدی در فعالیت های روزمره آن ها دخالت کند و تاثیر بگذارد. برآورد سازمان بهداشت جهانی (WHO) از سال ۲۰۱۵ نشان می دهد که تعداد افرادی که در سراسر جهان با اختلال اضطراب زندگی می کنند ۲۶۴ میلیون نفر است. به گفته انجمن اضطراب و افسردگی در ایالات متحده، اختلالات اضطراب حدود ۴۰ میلیون بزرگسال را تحت تأثیر قرار داده است.

می تواند هزاران مولکول دیگر در اضطراب دخیل باشند

Fox و همکارانش با استفاده از ویروس اصلاح شده، سطح نوروتروپین ۳ را در آمیگدال پشتی میمون های (Rhesus Macaques) نابالغ افزایش دادند. افزایش نوروتروپین ۳ در این ناحیه از مغز منجر به کاهش رفتارهای مرتبط با اضطراب می شود. اسکن مغز نشان داد که افزایش نوروتروفین  ۳ در آمیگدال پشتی فعالیت همه مناطق مغزی را که در اضطراب نقش داشتند را تغییر داد.

پژوهشگران مولکول های دیگری را نیز ذکر کرده اند که در رابطه با اضطراب می باشند. Fox، معتقد است که مطالعه اخیر مشخص کرده است که چه چیزی می تواند اولین مولکول در ایجاد اضطراب در پریمات های غیر انسانی باشد. دکتر Andrew S. Fox، افزود: 《ما تازه شروع کرده ایم، صدها یا حتی هزاران مولکول دیگر ممکن است وجود داشته باشد.》