Atomic Bombing

جنگ جهانی دوم؛ بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی

در ۶ اوت ۱۹۴۵، در طی جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹-۱۹۴۵) اولین بمب اتمی جهان روی شهر هیروشیما ژاپن انداخته شد. سه روز بعد (۹ اوت)، دومین بمب اتمی، روی شهر ناکازاکی انداخته شد و چند روز پس از آن (۱۵ اوت ۱۹۴۵) امپراطور ژاپن، تسلیم شدن بی قید و شرط ژاپن را طی بیانیه ای در رادیو اعلام کرد. اثرات مخرب این دو بمب پس از ۷۴ سال هنوز در ژاپن دیده می شود. در این بمباران، به طور تخمینی ۲۳۷,۰۰۰ نفر در هیروشیما و ۸۰,۰۰۰ نفر در ناکازاکی کشته شدند و تشعشعات رادیواکتیو تا مدت ها بر زندگی شهروندان ژاپن تاثیر گذاشت.

پروژه منهتن

پیش از شروع جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ تعدادی از دانشمندان آلمانی که از حکومت فاشیستی آلمان گریخته و به آمریکا پناهنده شده بودند، نسبت به فعالیت های اتمی نازی ها ابراز نگرانی کردند. در سال ۱۹۴۰، آمریکا تعداد زیادی دانشمند، فیزیکدان و مهندس را به کار گرفت تا با هر مقدار پول و منابع که احتیاج دارند، غنی سازی اورانیوم را به مرحله ای برسانند که از نیروی آن در تجهیزات نظامی استفاده شود. این دانشمندان تحت نام پروژه منهتن (The Manhattan Project) پس از چند سال مطالعه و تحقیق و آزمایش موفق شدند مواد اولیه لازم برای ترکیب اورانیوم ۲۳۵ و پلوتونیوم ۲۳۹ را فراهم کنند و این مواد را برای آزمایشگاهی در نیو مکزیکو فرستادند تا به بمب اتمی تبدیل شود. در ۱۶ جولای ۱۹۴۵، اولین بمب اتمی حاصل فعالیت پروژه منهتن آماده شد.

ژاپن؛ تنها “متحد” باقی مانده

پیش از موفقیت پروژه منهتن، نیرو های متفقین موفق شدند در اروپا، نیرو های محور (متحدین) را شکست دهند. با شکست آلمان و مرگ آدولف هیتلر، بسیاری باور داشتند که جنگ جهانی به پایان رسیده است ولی امپراطور ژاپن، هیروهیتو، قصد تسلیم شدن نداشت. با وجود اینکه جنگ در اقیانوس آرام به نفع آمریکا بود و متحدین شانس زیادی نداشتند، ولی هیروهیتو اعلام کرد که با تمام توان برای پایان نبرد تلخ اقیانوس آرام خواهد جنگید.

ژاپن پس از شکست نیرو های محور در اروپا، تنها قدرت باقی مانده میان متحدین بود. فرهنگ و تاریخ ژاپن نشان می دهد که ژاپنی ها هنگامی که مرگ را میپذیرند، بیشترین قدرت را از خود نشان می دهند. در جنگ جهانی دوم نیز با وجود اینکه هیچ متحد قدرتمندی برای ژاپن باقی نمانده بود، امپراطوری ژاپن موفق شد بیش از نصف تلفات کل جنگ جهانی دوم در ناحیه پاسیفیک را طی ۳ ماه به متفقین تحمیل کند. حمله های کامیکازی و تورنادو ژاپنی ها به آمریکا (به خصوص نبرد بندر پرل هاربور)، قدرت واقعی این امپراطوری را به جهان ثابت کرد.

هری ترومن، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، با مشاوره ژنرال مک آرتور و ژنرال آیزنهاور، به این نتیجه رسید که ادامه جنگ با ژاپن به شکل فعلی به طور تخمینی بیش از یک میلیون کشته به دنبال خواهد داشت و احتمال شکست آمریکا نیز وجود داشت. پس برای پایان سریع جنگ و پیروزی بر ژاپن، لازم بود که از بمب اتمی استفاده کنند. ترومن باور داشت که استفاده از بمبی با این قدرت نه تنها جنگ را به پایان می رساند بلکه آمریکا را نیز قدرتمند تر جلوه خواهد داد.


بیشتر بخوانید: جنگ فراموش شده؛ جدایی دو کره


پسر کوچک و هیروشیما

هیروشیما، شهری صنعتی با ۳۵۰,۰۰۰ نفر جمعیت، به عنوان هدف اولین بمب اتم انتخاب شد. این بمب که پسر کوچک نام داشت، حاوی ۹۰۰۰ پوند مواد منفجره بود و در جزیره تینیان، در یک هواپیمای بوئینگ B-29 با نام انولا گی، بارگذاری شد. هری ترومن در بیانیه ای تلویزیونی اعلام کرد « اگر امپراطوری ژاپن قصد دارد به حملاتش ادامه دهد، همانطور که آلمان محقرانه شکست خورد، نابود خواهد شد.»

در روز ۶ اوت ۱۹۴۵، در ساعت ۸:۱۵ دقیقه به وقت ژاپن، پسر کوچک از هواپیما روی مرکز شهر هیروشیما رها شد و پس از ۴۳ ثانیه، سیستم انفجاری آن در ۶۰۰ متری زمین فعال و بمب منفجر شد. قدرت انفجاری این بمب ۱۵ کیلو تن بود که تا شعاع ۱۶ کیومتری شهر را تخریب کرد و موج انفجار آن، هواپیما را نیز (که ۱۹ کیلومتر از محل بمباران فاصله گرفته بود) دچار اختلال کرد. به طور تقریبی ۲۳۷,۰۰۰ نفر طی انفجار و پس از آن بر اثر تشعشعات اتمی کشته شدند و بخش عمده شهر با خاک یکسان شد. هرچند، این میزان تخریب، باعث تسلیم شدن ژاپن نشد.

خلبان پاول تیبت در خاطراتش می گوید:

ما برگشتیم تا به شهر نگاه کنیم، جایی که تا چند دقیقه قبل شهری بزرگ و زنده بود، اکنون تبدیل به جهنمی از آتش و دود شده بود. ابر بزرگ قارچی شکل در برابرمان بزرگ و بزرگتر می شد. مانند این بود که با چوب بیس بال، به تپه ای از گرد و غبار ضربه زده باشیم و آنرا در سرتاسر محیط پخش کرده باشیم. موج انفجار آنقدر قوی بود که وقتی با هواپیما برخورد کرد فکر کردیم تکه های آهن بر اثر شلیک ضد هوایی از هواپیما کنده می شوند. گمان نمی کنم هیچکس انتظار مشاهده این میزان تخریب را داشته باشد.

Atomic Bombing of Hiroshima

 

آقای تپل و ناکازاکی

سه روز بعد از بمباران هیروشیما، بمب اتمی دوم با نام آقای تپل (مرد تپل) که بسیار قوی تر از پسر کوچک بود، در هواپیمای بوئینگ B-29 بارگیری شد و از تینیان به سمت شهر کوروکو به پرواز درآمد، هرچند، به علت ابر و مه شدید در جو کوروکو، خلبان هواپیما مجبور شد هدف بمب را تغییر دهد و به سمت شهر ناکازاکی حرکت کرد. قدرت این بمب ۲۲ کیلو تن محاسبه شده بود ولی به علت شرایط جغرافیایی ناکازاکی و کوهستان های اطرافش، این بمب پس از رها شدن در ساعت ۱۱:۰۲ به وقت ژاپن و انفجار آن، تنها تا شعاع ۴ کیلومتری شهر را تخریب کرد ولی باز هم ۸۰,۰۰۰ نفر کشته شدند.

تفنگدار هواپیما، رابرت کارون در خاطراتش می گوید:

ابر قارچی شکل بسیار خیره کننده بود، رنگ خاکستری-بنفش آن در مرکز به رنگ سرخ آتشین درمی آمد. آتش و خاکستر شهر را می بلعید و چیزی جز نابودی باقی نمی گذاشت. هرچه از شهر دورتر می شدیم، قارچ هم بزرگتر می شد و لایه های خاکستر شهر را فرا می گرفت. تنها چیزی که دیده می شد، آتش بود که خانه ها و مردم را می سوزاند و خاکستری که روی آنها را می پوشاند.

باران سیاه حاصل از انفجار، تا مدت ها در ژاپن بارید. این باران که خود حاوی مواد رادیواکتیو بود، باعث ایجاد سرطان های مختلف در بسیاری از مردم ژاپن شد.

Destruction of Japan

این بمب و تهدید بمب های بیشتر، امپراطور ژاپن را وادار به تسلیم کرد. در صبح ۱۵ اوت، امپراطور هیروهیتو، طی بیانیه ای رادیو ای تسلیم شدن بی قید و شرط ژاپن در برابر نیرو های متفقین را اعلام کرد و علت آنرا استفاده آمریکا از تکنولوژی های بسیار پیشرفته نام برد. خبر پیروزی در ژاپن، در سرتاسر سرزمین های متفقین پخش شد و جشن و شادی مدت ها ادامه داشت. ولی این میزان تخریب و کشتار ناجوانمردانه شهروندان بیگناه، اندکی بعد در سرتاسر جهان باعث اعتراضات شدید مردم شد و تا به امروز، هیچ بمب اتمی دیگری در جنگ ها استفاده نشده است.