مغز نوجوانان تحت تاثیر تولد زودرس قرار میگیرد.

تحقیقات جدید در دانشگاه آدلاید نشان داده است که نوجوانانی که زودتر از موعد به دنیا آمده اند، ممکن است دچار مشکلات مغزی (پیشرفت سریع مغزی) شوند، که به طور مستقیم این مشکل می‌تواند بر حافظه و توانایی های یادگیری آن ها اثر بگذارد. تحقیقات انجام شده توسط دکتر جولیا پیچر و دکتر مایکل ریدینگ، از موسسه رابینسون دانشگاه آدلاید، نشان می‌دهد که پلاستیسیته در مغز نوجوانانی که دچار تولد زودرس شده اند، بسیار کاهش می یابد.

نتایج این تحقیقات در ۱۳ نوامبر، در مجله علوم اعصاب منتشر شده است. دکتر پیچر می‌گوید:

پلاستیسیته در مغز برای یادگیری و حافظه در طول زندگی بسیار موثر و حیاتی می باشد. این باعث می شود مغز بتواند اطلاعاتش را مرتب سازد و با  تغییرات تعداد و قدرت بین نورون ها و مناطق مختلف مغز به تغییرات محیطی، رفتاری و محرک‌ها پاسخ دهد.

پلاستیسیته برای بهبود آسیب های مغزی نیز مهم است. دکتر پیچر می‌گوید:

با استفاده از تحقیقات گذشته می‌دانیم که اغلب کودکانی که زودتر از زمان طبیعی به دنیا آمده اند دچار مشکلات حرکتی، شناختی و یادگیری می شوند. رشد مغز بین بیست تا سی و هفت، هفته بارداری سریع است و به نظر می‌رسد که اگر نوزاد زود به دنیا بیاید ساختارهای ریزمغزی، اتصالات عصبی و نورو شیمیایی او دچار تغییراتی می شود. با این حال مکانیزم هایی که این فیزیولوژی مغز را تغییر می دهد_ مانند حافظه و مشکلات یادگیری_ که با نتایج رفتاری مرتبط می شوند، ناشناخته باقی مانده اند.

محققان نوجوانان نارس را با افراد متولد شده در زمان طبیعی و همچنین و بزرگسالان متولد شده در دوره‌های زمانی مختلف مورد بررسی قرار دادند. آنها از تکنیک تحریک مغزی غیر تهاجمی استفاده کردند و واکنش‌های مغز را برای به دست آوردن اندازه پلاستیسیته آنها سنجیدند. در این آزمایش سطح کورتیزول که به طور معمول در پاسخ به استرس تولید می شود نیز اندازه گیری شد، تا تفاوت های هورمونی و شیمیایی بین گروه‌ها به طور دقیق سنجیده شود. دکتر پیچر می گوید:

نوجوانانی که زودتر به دنیا آمده بودند، نشان دادند که نوروپلاستی آنها در پاسخ به تحریکات مغزی کاهش می‌یابد. به طرز شگفت آوری آنها حتی با کاهش پاسخ مغز همراه بودند. از سوی دیگر افراد متولد شده در زمان طبیعی و بزرگسالان در مقایسه با نوجوانان دارای پلاستیسیته بالایی بودند.

دکتر پیچر ادامه می‌دهد:

نوجوانان با تولد زودرس دارای سطح پایین کورتیزول در بزاق خود بودند، که این خود نشان دهنده عملکرد پایین مغز در پاسخ به استرس بوده است. افراد اغلب کورتیزول را با ایجاد استرس افزایش می‌دهند، اما مقدار کورتیزول به طور عادی در هر فرد در طی ۲۴ ساعت باید دچار تغییرات شود که این خود نقش مهمی در یادگیری، ثبت دانش جدید و بازیابی پس از آن در حافظه را دارد. این امر یعنی بررسی میزان سطح کورتیزول ترشحی، ممکن است برای توسعه یک درمان احتمالی برای غلبه بر مشکل اصلی پلاستیسیته مغزی تاثیرگذار و مهم باشد.