دریچها های موجود در فضا

دریچه های پنهان موجود در فضا

در اغلب موارد، موضوع موردعلاقه داستان های علمی تخیلی نوشتن در مورد پورتال ها است؛ دریچه های فوق العاده ای در فضا یا زمان که مسافران را به نواحی دوردست و ناشناخته ای متصل می کند. پورتال یک راه میانبر، یک راهنما و در واقع دری به سوی جهانی ناشناخته می باشد. البته اگر واقعا وجود داشته باشند. به نظر می رسد که عده ای از محققان ناسا در دانشگاه لووا راهی برای یافتن این دریچه ها پیدا کرده اند. فیزیکدان جک اسکادر از دانشگاه لووا اینگونه توضیح می دهد:

ما آن ها را مراکز X و یا نواحی انتشار الکترون می نامیم؛ مناطقی که در آن میدان مغناطیسی زمین به میدان مغناطیسی خورشید متصل می شود و باعث ایجاد یک گذرگاه متوالی از سیاره ما به اتمسفر ستاره ای که ۹۳میلیون مایل از ما دورتر است، می شود.

مشاهدات انجام شده توسط سفینه THEMIS ناسا و کاوشگرهای کلاستر اروپا نشان دهنده ی آن است که این دریچه های مغناطیسی که ده ها بار در روز باز و بسته می شوند، معمولا در فاصله های هزاران کیلومتری از زمین جایی که در آن میدان مغناطیسی زمین با حمله بادهای خورشیدی برخورد می کند، قرار دارند. اکثر این دریچه ها کوچک و عمر کوتاهی دارند اما عده ای بر این باورند که بسیار عظیم و پایدار می باشند. تن ها ذره ی پر انرژی می تواند از این دهانه ها جاری شده و باعث افزایش حرارت اتمسفر بالایی زمین، تولید طوفان های مغناطیسی زمین و همچنین پیدایش شفق های قطبی درخشان شوند.

ناسا برای مطالعه بر روی این پدیده ماموریتی را به نام MMS در سال ۲۰۱۴ برنامه ریزی کرد؛ به این صورت که ناسا با استفاده از گیرنده های ذرات پرانرژی و سنسورهای مغناطیسی، چهار فضاپیما در میدان مغناطیسی زمین پخش کرده تا با احاطه کردن این دریچه ها، از نحوه ی چگونگی کارکرد آنها سر در بیاورند. تنها مشکلی که وجود داشت پیدا کردن آن دریچه ها بود؛ ذرات مغناطیسی، غیرقابل رویت(نامرئی‌)، ناپایدار و فرار هستند و بدون هیچگونه هشداری و بدون آنکه متوجه شویم باز و بسته می شوند. اسکادر نوشت:

و همچنین در آنجا هیچ نشانه ای برای راهنمایی و اطلاع ما وجود ندارد.

در واقع نشانه هایی در آنجا وجود دارد  که اسکادر توانست آنها را بیابد. این دریچه ها به وسیله ی اتصالات مجدد مغناطیسی به وجود می آیند؛ برخورد خطوط نیرو مغناطیسی زمین و خورشید به صورت مورب و آمیختن آنها باهم و در نهایت ایجاد یک دهانه یا دریچه. در واقع نقاط X همان محل تقاطع این خطوط می باشند. الحاق ناگهانی میدان های مغناطیسی می تواند جریان ذرات باردار ناشی از نقاطX را به جلو رانده و باعث ایجاد یک ناحیه ی تخلیه یا انتشار الکترون شود.

برای درک بهتر و دقیق تر این اتفاق، اسکادر به داده های کاوشگر فضایی که بیش از ده سال پیش در مدار زمین در حال گردش بود، مراجعت کرد. اسکادر گفت:

در اواخر دهه ی ۱۹۹۰، فضاپیمای Polar ناسا سالهای زیادی را در میدان مغناطیسی زمین سپری کرد که در طول این ماموریت به نقاطX بسیاری برخورد کرده بود. تقریبا در سال ۱۹۹۸ داده های حاصل از این فضاپیما، سرنخ های قاطعی را جهت پیدا کردن این نقاط مغناطیسی در اختیار ما قرار داد.

سنسور هایی که کاوشگر polar آن را حمل می کرد نظیر آنهایی بود که در ماموریت MMS به کار رفته بود؛ به همین خاطر اسکادر تصمیم داشت که بداند نقاطX در نظر کاوشگر پولار چگونه به نظر می رسند. اسکادر گفت:

با استفاده از داده های حاصل از کاوشگر پولار، ما پنج ترکیب ساده از میدان مغناطیسی و اندازه گیری های ذرات پرانرژی را یافتیم که نقاط X یا نقاط تخیله الکترونی را به ما نشان خواهد داد. تنها یه فضاپیما به عنوان یک وسیله اندازه گیری دقیق، می تواند این اندازه گیری را انجام دهد.

این به این معناست که تنها یکی از فضاپیما های ماموریت MMS می تواند با استفاده از روش های تشخیصی معین، یکی از این دریچه ها را پیدا کرده و سپس به سایر بخش ها وجود آن را  هشدار دهد.

این یکی از میانبر های ارزشمند از میان افسانه های مربوط به آن است، با این تفاوت که این بار این موضوع حقیقت آشکاری است که با توجه به نشانه های موجود می دانیم که چگونه آنها را پیدا کنیم.

دریچه های پنهان موجود در فضا
۵ (۱۰۰%) ۱ vote