mars

وجود آب مایع حاوی اکسیژن در مریخ، حتی بیش از زمین!

یک تیم تحت رهبری دانشمندان در کالتچ و آزمایشگاه پیشرانش جت (JPL)، که کالتچ تحت رهبری ناسا می‌باشد، محاسبه کرده است که اگر در مریخ آب مایع وجود داشته باشد، تحت شرایط خاص احتمال اینکه اکسیژن موجود در مریخ از حد تصور بیشتر باشد را افزایش می‌دهد. با توجه به مدل از لحاظ نظری این سطوح حتی می توانند از آستانه مورد نیاز برای حمایت از زندگی ساده ایروبیک بیشتر باشند! این یافته بر خلاف دیدگاه فعلی از مریخ می‌باشد و مریخ را مکانی با قابلیت بالا برای سکونت می‌داند. وجود آب مایع در مریخ قطعی نیست؛ حتی اگر وجود داشته باشد پژوهشگران مدت هاست که ایده ی اکسید شدن این آب را مطرح کرده اند. زیرا جو مریخ حدود ۱۶۰ برابر نازک تر از زمین است و بیشتر جو آن را دی اکسید کربن تشکیل داده است.

وودی فیچر، استاد زمین شناسی در کالتچ و کمک نویسنده ی مقاله علوم زمین شناسی در مورد یافته ها که در تاریخ ۲۲ اکتبر در nature منتشر شده است، می گوید:«اکسیژن یک عنصر کلیدی در تعیین میزان سکونت پذیری یک مکان می‌باشد اما این ماده در مریخ نسبتا کمیاب است.»

Vlada Stamenković، نویسنده اصلی مقاله علوم زمین شناسی، می افزاید:«هیچکس تا به حال به این موضوع فکر نکرده ممکن است که غلظت اکسیژن محلول مورد نیاز برای تنفس هوازی بر روی مریخ وجود داشته باشد.»

پیدا کردن آب مایع در مریخ یکی از اهداف مهم برنامه مریخ ناسا است. در ماه های اخیر، داده های یک فضاپیمای اروپایی نشان می دهد که آب مایع ممکن است در زیر یک لایه یخ در قطب جنوب مریخ قرار گرفته باشد. . همچنین فرض شده است که آب می تواند در استخر های زیرزمینی سالمی وجود داشته باشد، زیرا نمک های پرکلرات (ترکیبات کلر و اکسیژن) در مکان های مختلف مریخ شناسایی شده اند.  نمک نقطه ی انجماد آب را کاهش می دهد، به این معنی که آب با پرکلرات در آن می تواند با وجود دمای یخبندان در مریخ مایع باشد در حالیکه دمای هوا در شب های تابستان در استوا می تواند تا منفی ۱۰۰ درجه فارنهایت نیز برسد. فرض وجود آب شور چیزی است که فیشر و استامنکوویچ را به این موضوع علاقه مند کرد. اکسیژن از طریق اتمسفر وارد آب می‌شود. برای برقراری تعادل بین آب و هوا اکسیژن به مایع نفوذ می‌کند و در آن پخش می‌شود. اگر آب نمکی به اندازه ی کافی به سطح خاک مریخ نزدیک بود می‌توانست به طور موثری اکسیژن را از اتمسفر نازک جذب کند.

استامنکوویچ، فیشر و همکارانش مایکل مایچنا در JPL و لوییز ورد (MS ’14، PhD ’17) در دانشگاه هاروارد برای اینکه متوجه شوند چه مقدار اکسیژن می‌تواند جذب شود دو کار انجام دادند: اول آنها یک مدل شیمیایی برای توصیف نحوه حل شدن اکسیژن در آب شور، در دماهای پایین تر از نقطه ی انجماد ایجاد کردند. دوم، آنها آب و هوای جهانی مریخ و تغییرات آن در طی ۲۰ میلیون سال گذشته را بررسی کردند. در طی آن زمان شیب محور سیاره و اقلیم منطقه ای تغییر کرده است. مدل های حلالیت و آب و هوا با هم به پژوهشگران کمک کردند تا پی ببرند کدام منطقه از مریخ بالاترین توانایی را برای نگه داشتن بیشترین میزان اکسیژن محلول دارد. هم در امروز و هم در گذشته ی اخیر زمین شناختی این سیاره. این تیم متوجه شد که در فواصل پایینی (جایی که اتمسفر ضخیم تر است) و در دما های پایین (جایی که گاز هایی مانند اکسیژن راحت تر در محلول ها باقی می‌مانند) مقدار غیر منتظره ای از اکسیژن در آب می تواند وجود داشته باشد. چندین مرتبه بالاتر از آستانه ی مورد نیاز برای تنفس هوازی که در اقیانوس های زمین وجود دارد. علاوه بر این، مکان هایی از این مناطق به عنوان شیب محور مریخ در طول ۲۰ میلیون سال پیش تغییر کرده است. در طول زمان، بیشترین میزان حلالیت اکسیژن در طی پنج میلیون سال گذشته رخ داده است.

به گفته ی استامنکوویچ:«یافته ها می تواند ماموریت های آینده ی مریخ را با فراهم کردن اهداف بهتری برای جستجوی نشانه های وجود زندگی در گذشته و حال حاضر، هدایت کند.»

وجود آب مایع حاوی اکسیژن در مریخ، حتی بیش از زمین!
نمره شما به این پست